امیر وهوشی: از استارتاپ بیپ‌تیونز تا دیجی‌کالا و کافه‌بازار

به روز رسانی اسفند ۹۳:  دیگر کمتر کسی است که نداند امین رضا وهوش اصفهانی (یا به اصرار خودش امیر وهوشی) چه نقش موثری در استارت‌آپ‌های مطرح آی‌تی دارد و با سرمایه گذاری و راهنمایی‌هایش چقدر در پیشرفت آن‌ها موثر بوده. دیگر امیر وهوشی فقط بیپ و شرکت رهنما نیست، کافه بازار و هدفون و دیجی‌کالا و تعداد زیادی از استارت‌آپ‌های دیگر زیر دستان او جان گرفتند.

بیپ شرکت تامین کننده‌ی محتوایی است که بسیاری از سرویس‌های پیامک ایرانسل را عرضه می‌کند. این نوشته خلاصه و پیش نویس متن گزارشی است که همراه آرش برهمند از شرکت بیپ انجام شد. این نوشته صرفا برای آشنا شدن با فضای گفتگوست اما حاوی اطلاعات باارزشی از نحوه‌ی مدیریت یک شرکت آی‌تی است. می‌توانید نسخه‌ی ویرایش شده و کامل این گزارش را همراه عکس‌های شرکت در شماره‌ی ششم ماهنامه پیوست مطالعه کنید.

امیر وهوشی

Continue reading “امیر وهوشی: از استارتاپ بیپ‌تیونز تا دیجی‌کالا و کافه‌بازار”

باری دیگر، سلام دنیا!

دیگر حسابش از دستم در رفته، یادم نمی‌آید این بار چندم است که دارم به دنیا سلام می‌کنم.

اولین بار شهریور ۸۶ بود که از دریچه‌ی وبلاگ با پست پیش فرض وردپرس به دنیا سلام کردم. تقریبا ۲ سال نوشتم، درباره‌ی هر چیزی. بعد از دوسال که کم کم روحیاتم در حال شکل گرفتن و کامل شدن بود نقطه‌ی عطفی در تاریخ ایران رقم خورد. به گمانم در خرداد ۸۸ تاریخ ایران دو تکه شد. شاید باید خوشحال باشم که به چشم خود بخش بزرگی از تاریخ ایران یا حتی دنیا را دیدم. از آن روز به بعد تفکری که خود را پرچم‌دار عدالت، آزادی، پیشرفت و آبادی می‌دانست چطور روی دیگر چهره خود را نمایان کرد.

بگذریم. از آن روز به بعد من و وبلاگم هم مانند بسیاری از رسانه‌های دیگر زیر سایه‌ی چماغ‌ها به سکوت مجبور شدیم. آن روزها فریادها داشتم اما با آینده نگری تصمیم به صبر گرفتم.  هر بار که آمدم بنویسم، چیزی ته دلم مرا از این کار باز داشت. هر بار که می‌شنیدم بلایی سر خبرنگاران و وبلاگ نویسان یا حتی مردم عادی آمده، دستم سخت‌تر روی کیبورد حرکت می‌کرد. آن قدر گیج اتفاقات متوالی بودم که حتی فرصت ترسیدن از شرایط را نداشتم.  اما هرچه بود چهار سال گذشت. چهار سالی که دیگر اواخرش بدترین اتفاق‌ها برای من و خیلی‌های دیگر عادی شده بود.

بعد از وبلاگ وردپرس کمی در بلاگ دات کام نوشتم، کمی هم جاهای دیگر که یادم نیست. بعدش هم ترجیح دادم فقط برای لینوکس ریویو بنویسم. اما به یک جایی که رسید فهمیدم نمی‌شود، آدم باید برای خودش یک خانه‌ی واقعی داشته باشد، با اسم خودش، که آنجا احساس راحتی بکند، که هویتش شود. فیس بوک و توییتر و اینها شوخیست یک جای جدی می‌خواستم. برای همین در نهایت بعد از ۶ سال از نوشتن اولین نوشته‌ام در دنیای مجازی را این دامین را گرفتم. نمی‌دانم، شاید حس کردم با این تغییر و تحولات کشور بشود راحت‌تر نظر داد.

نوشته‌های اینجا از آن سه دسته خارج نیست. سعی می‌کنم اکثر نوشته‌های تخصصی لینوکس را در لینوکس ریویو بنویسم و در اینجا لینک بدهم اما متاسفانه مدیران آنجا را رها کردند، دست من هم خیلی به جایی بند نیست برای همین شاید من هم آنجا را رها کنم.

تعدادی از نوشته‌های مهمی را که این سو و آن سو نوشتم به اینجا منتقل می‌کنم. آرشیو کامل وبلاگ گذشته‌ام از اینجا قابل دسترس است.

کسانی که برای دنبال کردن وبلاگ از آدرس فید برنر استفاده می‌کردند شاید بهتر باشد از آدرس اصلی یعنی amirhp.ir/feed استفاده کنند. این گوگل که وضعش معلوم نیست فید برنر هم که سال‌هاست هیچ تغییری نکرده، به احتمال زیاد به زودی درش را تخته می‌کند!

در آخر هم ممنون از بهنام توکلی که میزبانی سایت را بر عهده گرفت و اینکه اگر بقیه آدم‌های دنیا هم این چنین به علاقه‌مندی‌هایشان ایمان داشتند دنیا جای قشنگ‌تری می‌شد.